تولد

 

سدنای عزیزم سلام       

          

بهترینم...میلادت مبارک  

 

دوست

دوست,واژه است

واژه ای که از لب فرشته ها چکیده است

دوست,نامه است

نامه ای که از خدا رسیده است

نامه ی خدا همیشه خواندنی است

توی دفترفرشته ها

واژه ی قشنگ دوست ماندنی است

***

راستی,دلت چقدر

آرزوی واژه های تازه داشت

دوست گلت رسید

واژه را کنار واژه کاشت

واژه ها کتاب شد

دوستت همان دعای توست

آخرش دعای تو

مستجاب شد...

 

 

گل نازنینم تفالی زدم به حافظ به مناسبت و نیت میلاد تو...

در   خرابات    مغان   نور   خدا   می بینم                    این عجب بین که چه نوری ز کجا می   بینم

کیست دردی کش این میکده یارب که درش                   قبله   حاجت   و  محراب    دعا    می   بینم

جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج  که  تو                  خانه   می بینی   و  من  خانه  خدا  می  بینم

سوز دل اشک  روان آه  سحر ناله ی  شب                   این   همه   از   نظر   لطف   شما   می  بینم

خواهم  از زلف   بتان   نافه  گشایی  کردن                  فکر  دور  است   همانا   که   خطا   می  بینم

هر دم  از روی  تو  نقشی  زندم  راه  خیال                  با  که  گویم  که  در این پرده  چه ها می  بینم

کس  ندیدست  ز مشک  ختن  و  نافه   چین                  آن  چه  من  هر  سحر  از  باد  صبا می  بینم

نیست در دایره یکنقطه خلاف از کم و بیش                  که  من  این  مسئله  بی  چون  و چرا می  بینم

                                                دوستان عیب نظر بازی حافظ میکنید 

                                               که  من  او را از محبان خدا  می  بینم

 

 

تو گل سرخ منی

تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری؟

_نه,

از آن پاک تری

تو بهاری؟

_نه,

بهاران از توست

از تو می گیرد وام,

هر بهار این همه زیبایی را

هوس باغ و بهارانم نیست,

ای بهین باغ و بهارانم تو...

 با آرزوی رسیدن به آن چه آرزویش را داری.................................آمین

 

چت با خدا

گفتم:چه قدر احساس تنهایی می کنم...

گفتی:فانی قریب(من که نزدیکم)     "بقره/186"

 

 

گفتم:تو همیشه نزدیکی...کاش می شد بهت نزدیک شم...

گفتی:هر صبح و عصر پروردگارت رو پیش خودت,با خوف و تضرع,با صدای آهسته یاد کن.     "اعراف/205"

 

 

گفتم:این هم توفیق می خواهد...

گفتی:الا تحبون ان یغفرالله لکم (دوست ندارید خدا ببخشدتون)     "نور/22"

 

 

گفتم:معلومه که دوست دارم منو ببخشی.

گفتی:الم یعلموا ان الله هو یقبل التوبه من عباده(مگه نمی دونین خداست که توبه رو از بنده هاش قبول می کنه)     "توبه/104"

 

 

گفتم:دیگه روی توبه کردن ندارم...

گفتی:الله عزیز الحکیم,غافر الذنب و قابل التوب(ولی خدا عزیز و دانا و آمرزنده ی گناهانه و پذیرنده توبه)     "غافر/3-2"

 

 

گفتم:با این همه گناه...برای کدوم گناهم توبه کنم؟

گفتی:ان الله یغفرالذنوب جمیعا(خدا همه گناهان رو می بخشه)     "زمر/53"

 

 

گفتم:یعنی بازم بیام؟بازم منو می بخشی؟

گفتی:ومن یغفرالذنوب الا الله(به جز خدا کیه که گناهان رو ببخشه؟)     "آل عمران/135"

 

 

گفتم:نمیدونم چرا همیشه در مقابل این کلامت کم میارم...آتیشم می زنه...ذوبم می کنه...توبه می کنم...

گفتی:ان الله یحب التوابین و یحب المطهرین(خدا هم توبه کنندگان و هم اونایی رو که پاکن دوست داره)     "بقره/222"

 

 

 

ناخواسته گفتم:الهی...وربی...من لی غیرک؟

گفتی"الیس الله بکاف عبده(آیا خدا برای بنده اش کافی نیست؟)     "زمر/36"

 

 

 

گفتم:در برابر این همه مهربونیت چی کار میتونم بکنم؟

گفتی:یا ایها الذین امنوا,اذکرو الله کثیرا و سبحوا بکره و اصیلا هوالذی یصلی علیکم وملائکته لیخرجکم من الظلمات الی النوروکان بالمومنین رحیما(ای مومنین,خدا را زیاد یاد کنید,وصبح و شب تسبیحش کنید.او کسی هست که خودش و فرشته هاش بر شما درود و رحمت می فرستند,تا شما رو از تاریکی ها به سوی روشنایی ها بیرون بیارن...خدا نسبت به مومنین مهربونه)     "احزاب/43-41"

 

چه کسی از خدا رئوف تر است؟؟؟

رسول خداصلی الله علیه و آله و سلم از پروردگارش خواست تا اینکه روز قیامت امتش را در حضور جمع فرشتگان,پیامبران و امت های دیگران بازجویی نکند تا عیب هایشان نزد آنان ظاهر نگردد.وتقاضا نمود که آن ها را طوری بازجویی و محاسبه کن که فقط من و تو آگاه شویم.

خداوند فرمودند:ای حبیبم,من به بندگان خود از تو رئوف ترم.

پس هرگاه تو نخواهی که عیوب آن ها در نزد دیگران ظاهر شود,من حتی دوست ندارم که پیش تو نیز عیب های آنان فاش شود.

بلکه تنها خودم از آن ها بازجویی می کنم,طوری که غیر من کسی بر گناهان آن ها آگاهی نیابد.

 

از کتاب "درحریم عشق" اثر"سید عبدالله حسینی"

خطبه شقشقیه

گفت:آن دوست می دانست که محور آسیایم برای این دین و می دانست که کوهسارم و جویبارعلم از بالای من روان است.او می دانست که آسمانم و مرغان اندیشه هرگز به بلندایم نمی رسند.

آن دوست می دانست...اما برجای من نشست,به نا جوانمردی.ومن رها کردم این خلافت را و ردای بلندش را.گفت که خار در چشم بود واستخوان در گلویم و می دیدم که چگونه میراثم را به غارت می برند.

اما حق سنگین بود.کس را به تنهایی توان برگرفتنش نبود.پس در آن خفقان که ما را دربرگرفته بود شکیبایی را برگزیدم که خردمندانه تر بود.

دوستان یک به یک بر شتر خلافت نشستند و او را دوشیدند و خلافت آن شتر است که اگر افسارش را سخت بکشی,بینی اش پاره می شود و اگر رهایش کنی به پرتگاهت می کشاند و آن ها چنین کردند,یا سخت کشیدند و یا رها کردند.

زمانی همه چیز به سخت گیری و خشونت و اشتباه وپوزش آمیخته شد و زمانی قدرت علفزار شد و آنان رمه هایی گرسنه.

کاش می دانستد و کاش می دانستیم که دنیا و هرچه در آن است برایش بی ارزش تر بود از عطسه ی بزغاله ای...پس چگونه ممکن بود او خدایش را و آخرتش را به عطسه ای بفروشد!

اگر باید می آمد و اگر می خواست که بیاید برای حقی بود که معطل بود و برای عدالتی سرگردان و برای قولی که خدا گرفته بود از دانایان که ساکت ننشینند.اما آن که داناتر است تنهاتر می شود و او که داناترین بود تنهاترین شد.

آن که شفقتش را به هیبت می آمیزد ولطفش را به قهر,آن که در سینه اش هم قلب می تپید و هم شمشیر,آن که شجاعتش به خشیت آمیخته است و عدالتش به ایمان,آن که راه های آسمان را بهتر از زمین می شناسد و پاهایش در دنیاست و دست هایش در آخرت,آن که چنان به زندگی نزدیک است که گویی مقیم هزار ساله جهان است و چنان به مرگ مشتاق که گویی مرگ مادر اوست,او که از یقین که کم ترین سهم مردمان است بیشترین را دارد و قیامت هر روز در برابر او برپاست,انسانی سخت و درک ناشدنی است...و او چنین بود...دشوار و درنیافتنی...پس چنین انسانی را جز خدای دشوار و درنیافتنی در نخواهد یافت.

زندگی پست و بلند دارد,آدم ها اما پست آن را می خواهند و به آن خرسندند,او ولی بلندای  زندگی را می خواست.از این رو بود که پست های جهان را زیر پا گذاشت و هرچه براورفت تاوان آن بود.بهای برگزیدن بلندی...

اگر درختی زمین می خواهی٬اگر پرنده ای آسمان و اگر انسانی علی علیه السلام را 

اگر رودخانه ای باید به دریا بپیوندی و اگر ستاره ای به کهکشان و اگر انسانی به علی علیه السلام.

دانه که باشی به شکفتن محتاجی,نسیم که باشی به رفتن  و انسان که باشی به علی علیه السلام

خانم عرفان نظرآهاری

با برداشتی از خطبه" شقشقیه" در نهج البلاغه

 

دوستان پیشنهاد می کنم حتما خطبه شقشقیه رو بخونید, خطبه ای بسیارزیباست و شگفت انگیز! و اگر به اون دسترسی ندارید کافیه تو بخش نظرات بگید تا من براتون بذارمش.

...

 به نام خالق دوستی ها

سلام دوستان.من خیلی خوشحالم که می تونم هر از گاهی به وبلاگ دوست بسیار خوبم"سدنا"ی عزیزم بیام و دل نوشته هام رو اینجا بنویسم.

خیلی خوشحال میشم اگه انتقادی یا پیشنهادی داشتید حتما تو بخش نظرات بهم گوشزد کنید.

باز هم از سدنای عزیزم ممنونم.

با یک مناجات از پیر هرات که بی مناسبت هم نیست شروع میکنم:

 

الهی!

نمی توانیم که این کار بی تو, به سر بریم.

نه زهره ی آن داریم که از تو به سر بریم.

هر گه که پنداریم رسیدیم,از حیرت شمار(حساب پس دادن) با سر بریم...